Interwencje w Senacie

INTERWENCJE

SENATORA KRZYSZTOFA GŁUCHOWSKIEGO

 

W trakcie IV kadencji Parlamentu RP miało miejsce ponad 3000 interwencji Senatora i pracowników jego biura.

 

Senator Krzysztof Głuchowski interweniował na rzecz grup społecznych oraz
pojedynczych obywateli jak np. w sprawie rolników, którym zakład energetyczny działając
z pozycji monopolisty podwyższył taryfy za dostarczaną energię elektryczną.. Poniżej kilka innych przykładów takich działań.

 

Na prośbę Stowarzyszenia Inicjatyw Wiejskich z siedzibą w Kobiałkach Starych, które wspierało finansowo zdolną i ubogą młodzież z terenów wiejskich tworząc dla niej program stypendialny Senator Krzysztof Głuchowski podjął temat objęcia podatkiem dochodowym od osób fizycznych stypendiów i funduszy stypendialnych dla zdolnej młodzieży. Takie obowiązki wynikały z zapisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujących od 1 stycznia 2001 r. Zgodnie z nimi organizacje pozarządowe mają obowiązek potrącania zaliczek przy wypłacie fundowanych przez nie stypendiów. Kierując swe wystąpienie do Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka zwrócił uwagę na bezzasadność nowo obowiązujących przepisów. Argumentował, iż odbieranie części świadczeń przeznaczonych dla uczniów i studentów nie znajduje sensownego uzasadnienia ekonomicznego.

 

W związku z trudną sytuacją łukowskiego Powiatowego Urzędu Pracy i groźbą zajęcia jego kont przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz niewypłacenia w związku z tym zasiłków bezrobotnym Senator Krzysztof Głuchowski zainteresował sprawą Wiceprezesa Rady Ministrów Ministra Pracy i Polityki Społecznej Longina Komołowskiego. Problem, który dotyczył wielu PUP – ów w różnych powiatach został rozstrzygnięty na drodze rozporządzenia, które Rada Ministrów przyjęła w dniu 5 grudnia 2000 r. Istotą rozwiązania było wprowadzenie zakazu egzekucji ze środków Funduszu Pracy oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji
i Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych zgromadzonych na rachunkach bankowych samorządów powiatowych.

Problem bezrobocia był wielokrotnie podejmowany także w związku z nowelizacją ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w materii dotyczącej przyznawania zasiłków przedemerytalnych, wliczania okresów uprawniających do tychże zasiłków oraz możliwości dodatkowego zarobkowania przez osoby pozostające na zasiłkach przedemerytalnych. Z dniem 1 stycznia 2001 r. zaczęła bowiem obowiązywać nowelizacja tych przepisów, która wykluczyła zarówno możliwość dorabiania, jak i otrzymania uprawnień do zasiłku przedemerytalnego przez osoby zwolnione z pracy i przebywające na zasiłku dla bezrobotnych. Bowiem czas pozostawania jako bezrobotny nie liczył się już do okresu uprawniającego do przejścia na zasiłek przedemerytalny. Zatem w trudnej sytuacji znalazły się osoby zwolnione z pracy z końcem 2000 roku, którym zabrakło kilka miesięcy by nabyć uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego, a do 01.01.2001 r. mogły ten okres uzupełnić pozostając jako bezrobotne.

 

Z prośbą o interwencję do Senatora Krzysztofa Głuchowskiego zwrócili się rodzice uczniów Zespołu Szkół w Stoczku Łukowskim. Uczniowie ci mieli trudności w podjęciu praktyk uczniowskich w Gminnej Spółdzielni w Stoczku Łukowskim, która dotychczas zapewniała najwięcej miejsc praktykantom. Senator Krzysztof Głuchowski zwrócił w swym wystąpieniu do Ministra Pracy i Polityki Społecznej uwagę na fakt, iż w Stoczku Łukowskim nie ma praktycznie większych zakładów mogących zaoferować praktyki uczniowskie, zaś nieliczni prywatni przedsiębiorcy żądają wysokich opłat za przyjęcie ucznia na praktykę zawodową. Przyczyną ograniczenia liczby uczniów praktykujących w G.S w Stoczku Łukowskim stanowiła trudna sytuacja finansowa i brak środków na refundację z Funduszy Pracy składek ubezpieczenia społecznego i wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom. Wyjaśnienia jakie w tej sprawie złożył Minister Pracy i Polityki Społecznej Longin Komołowski sprowadziły się właściwie do stwierdzenia, iż Fundusz Pracy w 2000 r. posiadał napiętą sytuację finansową będącą wynikiem wyższej od założonej w ustawie budżetowej liczby wypłacanych zasiłków dla bezrobotnych oraz zasiłków i świadczeń przedemerytalnych oraz wyższej niż planowana ich wysokości. Sprawa jak się okazało stała się problemem ogólnopolskim i rozwiązana została poprzez nowelizację zmieniającą niekorzystne zapisy ustawy oraz dodatkowe dofinansowanie Funduszu Pracy ze środków budżetu państwa.

 

Pan Senator podjął też inny problem związany bezpośrednio z edukacją, który został zgłoszony przez grupę rodziców, którzy wybrali dla swych dzieci gimnazjum położone poza obwodem gminy, w której zamieszkują. Wiązało się to z łatwiejszą komunikacją
( dojazd autobusem podmiejskim). Taka decyzja przyniosła jednakże określone koszty dojazdu dzieci do szkoły. Rodzice starali się o dofinansowanie tychże dojazdów. Na interwencje
w Urzędach Gminy i Miasta jak i w Ministerstwie Edukacji Narodowej otrzymano jednoznaczne odpowiedzi, iż w przedstawionej sytuacji nie ma obowiązku organizowania
i opłacania dowozu dzieci do szkoły. Zaś rodzice podejmując decyzję o wyborze szkoły innej niż ta położona w obwodzie zamieszkiwanej gminy, powinni wziąć pod uwagę ewentualne skutki, także finansowe takiej decyzji. Kwestia ta ostatecznie została pozytywnie rozstrzygnięta na drodze porozumienia zawartego między rodzicami a Samorządem Miejskim w Łukowie. Od 1 września 2001r. dzieci otrzymali dopłaty do biletów.

Senator apelował także o nielikwidowanie niektórych połączeń linii kolejowych na terenie Lubelszczyzny, by nie izolować naszego wschodniego regionu od reszty kraju.

 

W wyniku interwencji Pana Senatora poruszono na forum Senatu kwestię wysokich kosztów przeniesienia własności gospodarstwa rolnego na prawnych następców. Wysokie koszty wynikają z konieczności wykonania wyrysów z mapy ewidencyjnej gruntów i wypisu
z rejestru gruntów. W przypadku przekazania gospodarstwa kilku osobom koszty te zwiększają się wielokrotnie. Zważywszy zaś, iż takich czynności dokonują zazwyczaj ludzie starsi, mający niskie dochody, nie są oni w stanie podołać obciążeniom finansowym związanymi z wszystkimi koniecznymi formalnościami. Wymiernym efektem tej interwencji była zmiana rozporządzenia wykonawczego do ustawy o księgach wieczystych i hipotece, które zmniejszyło wysokość opłat za wyrysy i wypisy.

 

Inną sprawą poruszaną w Senacie przez Senatora Krzysztofa Głuchowskiego

z inspiracji zainteresowanych grup obywateli była kwestia niekontrolowanej sprzedaży węgla.

Problem ten zgłosili właściciele firm zajmujących się obrotem paliwami. Zwrócili oni uwagę na fakt, iż wiele osób posiadających samochody ciężarowe zajmuje się sprzedażą węgla nie mając zarejestrowanych firm, działalności gospodarczej. Towar jest u nich w związku z tym tańszy, jednocześnie działalność taka odbywa się na szkodę Skarbu Państwa. Nie są odprowadzane podatki. Bywa też tak, że klienci są oszukiwani zarówno na wadze jak i jakości zakupionego węgla. W związku z szerzącą się nieuczciwą konkurencją w obrocie paliwami powołano Stowarzyszenie Autoryzowanych Sprzedawców Katowickiego Holdingu Węglowego, w którym zrzeszyli się także handlowcy z Łukowa.

 

Na prośbę jednego z obywateli Pan Senator skierował oświadczenie do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z zapytaniem o możliwość odzyskania dokumentów związkowych w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Dokumenty mające dziś wartość historyczną wraz z majątkiem w postaci określonej sumy pochodzącej ze składek członkowskich zostały bezprawnie odebrane i nie zostały odpowiednio zarchiwizowane, co świadczyć może o zwykłej grabieży.

 

Kolejną sprawą zgłoszoną przez indywidualną osobę, aczkolwiek dotyczącą dużej części społeczeństwa, dlatego też poruszoną na forum Senatu, był problem rekompensaty za utraconą wartość pieniędzy zgromadzonych na rachunkach oszczędnościowych w związku z hiperinflacją. Sprawa ta została zasygnalizowana w oświadczeniu skierowanym do Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka.

 

Wspólnie z grupą senatorów, wśród których byli m.in. J. Chróścikowski, J. Frączek, M. Waszkowiak, St. Gogacz, Z. Ropelewski i St. Marczak, Senator Krzysztof Głuchowski skierował oświadczenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wejścia w życie
i możliwości skorzystania przez polską wieś z programu SAPARD. Odpowiedź uzyskana
z ministerstwa, podpisana przez Podsekretarza Stanu Feliksa Klimczaka zapewniła w swej treści, iż Komisja Europejska 18.10.2000 r. zaakceptowała program operacyjny SAPARD dla Polski i w 2001 r. przewidziane jest jego uruchomienie. Jednak czas pokazał, iż w połowie 2001 r. program operacyjny SAPARD istniał tylko w postaci martwych zapisów na papierze.